Wie heeft mijn kaas gepikt?


Door Spencer Johnson – Kenneth Blanchard

Het boekje, dat je in een paar uur uit leest, gaat over de wijze waarop mensen veranderingen ervaren. Alle aspecten van een verandering, worden in het kaasverhaal beschreven. 'Wie heeft mijn kaas gepikt' beschrijft de primaire reactie van mensen om zich af te zetten tegen de verandering en de stappen die gezet moeten worden om weer verder te kunnen gaan. De kaas staat daarbij voor ”de comfort-zone” waarin mensen verkeren, die ze niet willen opgeven.
Als je zegt dat je kaas gepikt is, leg je de schuldvraag bij anderen neer. De wijze waarop die aanname door Johnson ontkracht wordt is in al zijn eenvoud briljant. Het boekje is daarom zeer geschikt om de discussie over veranderingen op een natuurlijke manier aan de orde te stellen.

Het verhaal: een doolhof, twee muizen, twee minimensjes en kaas. Meer is blijkbaar niet nodig om de angstige mens in veranderende arbeidsorganisaties te typeren. Wanneer een situatie verandert zijn we blijkbaar geneigd, net als bij rouwverwerking, eerst te ontkennen dat ons iets is overkomen. Daarna worden we boos en vragen we ons af hoe het nou kan dat toevallig wij het kind van de rekening zijn. Die slachtoffer-rol beschrijft Johnson meesterlijk. Het zal de lezer niet verbazen dat de twee minimensjes er aanvankelijk weinig van terecht brengen wanneer eenmaal blijkt dat in het doolhof hun kaas weg is. De muizen daarentegen gaan gewoon zoeken, slaan van meet af aan nieuwe wegen in en zijn geen moment in paniek.

En op wie lijk jij het meest als jou een verandering overkomt?